باز هم آمدي تو بر سر راهم

آي عشق مي كني دوباره گمراهم

 دردا، من جواني را به سر كردم

تنها از ديار خود سفر كردم

 ديري است قلب من از عاشقي سير است

خسته از صداي زنجير است

خسته از صداي زنجير است

دريا، اولين عشق مرا بردي

دنيا دم به دم مرا تو آزردي

دريا سرنوشتم را به ياد آور

دنيا سرگذشتم را مكن باور

من غريبي قصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گمشدم در غربت دريا

بي نشان و بي هم آوازم

ميروم شبها به ساحل ها

تا بيابم خلوت دل را

روي موج خسته دريا

مي نويسم اوج غم ها را

دريا، اولين عشق مرا بردي

دنيا دم به دم مرا تو آزردي

دريا سرنوشتم را به ياد آور

دنيا سرگذشتم را مكن باور

من غريبي قصه پردازم

چون غريقي غرق در رازم

گمشدم در غربت دريا

بي نشان و بي هم آوازم

ميروم شبها به ساحل ها

تا بيابم خلوت دل را

روي موج خسته دريا

مي نويسم اوج غم ها را

باز هم آمدي تو بر سر راهم

آي عشق مي كني دوباره گمراهم

دردا، من جواني را به سر كردم

تنها از ديار خود سفر كردم

ديري است قلب من از عاشقي سير است

خسته از صداي زنجير است

خسته از صداي زنجير است

طعم خیس اندوه و اتفاق افتاده

مشغول تماشای ویرون شدن من شو

هرچي آرزوي خوبه مال تو هرچي كه خاطره داري مال من
اون روزاي عاشقونه مال تو اين شباي بي قراري مال من
منم وحسرت باتو ما شدن توئي و بدون من رها شدن
آخر غربت دنياس مگه نه اول دوراهي آشنا شدن
تو نگاه آخر تو آسمون خونه نشين بود
دلتو شكسته بودن همه قصه همين بود
مي تونستم باتو باشم مثل سايه مثل رويا
اما بيدارم و بي تو مثل تو تنهاي تنها
هرچي آرزوي خوبه مال تو هرچي كه خاطره داري مال من
اون روزاي عاشقونه مال تو اين شباي بي قراري مال من

گل نازم تو با من مهربون باش

واسه چشمام پل رنگین کمون باش

اسیر باد و بارونم شب روز

گل این باغ بی نام ونشون باش

من عاشقی دل خونم شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش

گل نازا ! آسمونم بی ستارست

مثل ابرا دل من پاره پارست

دوباره عطر تو پیچیده در باغ

نفس امشب برام عمر دوبارست

من عاشقی دل خونم شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش

گل نازم بگو بارون بباره

که چشمات و به یاد من بیاره

تماشای تو زیر عطر بارون

چه با من می کنه امشب دوباره

شب و تنهایی ماه و ستاره .....

من عاشقی دل خونم شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش ....

خدایا کفر نمی‌گویم،

پریشانم،

چه می‌خواهی‌ تو از جانم

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرف‌تر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت، از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسئولی.

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است…
دکتر علی شریعتی