غریبه آشنا

زندگی همچون بادکنکیست در دستان کودکی،که همیشه ترس از ترکیدن آن لذت داشتنش را از بین می برد.

صفحه اصلي | آرشيو مطالب | تماس با من |

Template

جاده ای خواهم ساخت

تا که پایم را به سوی تو روانه سازد

قلبم را برای دیدنت به تپش تپش اندازد

و مرا از ظلمت تنهایی رهایی سازد

آنقدر می روم تا به تو رسم ودستانت را پر از بوسه مهر و محبت کنم

به سویت می آیم تا دست در دست هم افق های روشنایی را

زیر پا گذاریم وتاریکی ها را روشن کنیم

شاید بتوانیم زندگیمان را از عشق و صداقت پر کنیم

اما اکنون تنهایم و قلبم مملوء از غم است

بغض همچون خوره ای گلویم را می فشارد

و از طرفی یادت به من امیدی می دهد

که وسعت آن از تمام اقیانوسها و گلهای سرخ دنیا بیش تراست

باز به سویت می آیم و در جاده عشق قدم می گذارم

قدم می گذارم وبا کوله باری از مهربانی به سویت می آیم

تا آسمان همیشه بارانی نگاهت را در قلب شکسته ام جای دهم

وبتوانم از سرنوشت به خاطر جداییمان انتقام گیرم

به امید روزی که بتوانیم غمهارا در یک

لحظه فراموش کرد وشادی را پرچم دار زندگیمان

\|	نوشته شده توسط پرستو