الفبا

ای نـگـاهـت نخـی از مخمــل و از ابریــشــم
چند وقتیست که هر شب به تو می اندیشم
به تـو آری، بـه تـو یـعنـی به هـمان منـظر نور
به همـان سـبزصـمیـمی بـه هـمـان بــاغ بلـور
به همـان سـایه، هـمان وهـم همـان تصویری
کــه سـراغـش زغــزلـهـای خـودت می گیـری
بــه هـمــان زل زدن از فــاصــلــه دور به هــم
یعنـی آن شـیـوه فـهمـانـدن منـظـور بـه هــم
بـــه تبــــسـم، به تـکـلـــم، بـه دل آرایـی تـو
بــه صبــوری، بـه تمـاشـا، بـه شکـیـبایـی تو
به نفـسهـای تو در سـایـه سنـگیـن سـکـوت
به سـخنـهـای تـو بـا لهـجه شـیـریـن سـکـوت
شبحی چند شبیست مونس جانم شده است
اول اســم کــسـی ورد زبــانـم شــده اســت
در مـن انـگـار کسی در پـی انکـار مـن اســت
یـک نفـر مـثل خـودم، عاشـق دیدار من است

یک نفـر ساده، چنـان ساده که از سـادگیـش
مـی تـوان یـک شبـه پی بـرد بـه دلـدادگـیش
آی بـی رنـگ تـر از آیـنـه یـک لـحـظـه بایـست
راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟!
اگر ایـن حـادثـهء هـر شـبه تصـویر تو نیسـت!
پـس چـرا رنگ تـو و آینـه ایـنقدر یکی است؟!
بــه گـمانـم کـه تـویـی آن شـبـح آیـنـه پـوش
عاشـقـی جـرم قشنگیـست بـه انکار مپـوش
آری آن سایه که شب مونس جانم شـده بود
آن الــفـبـا کــه هــمـه ورد زبـانـم شــده بــود
ایـــنـک از پـشـت دل آیـنـه پـیدا شـده اسـت
و تـماشـاگـر ایــن خـیـل تـمـاشـا شـده است
آن الــفــبـای دبـــسـتـانـی دلـخــواه تــویـــی!
عـشـق مـن! آن شـبـح شـاد شـبانـگـاه تویی

                               ۱۲  پیام برای ۱۲ روح متولد ۱۲ ماه

برای فروردین:                    که به جهان بیاموزد               عشق معصومیت است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق اعتماد است

برای اردیبهشت:                  که به جهان بیاموزد               عشق صبر و تحمل است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق بخشش و گذشت است

برای خرداد:                       که به جهان بیاموزد               عشق آگاهی است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق احساس است

برای تیر:                           که به جهان بیاموزد               عشق فداکاری است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق آزادی است

برای مرداد:                        که به جهان بیاموزد               عشق شور و نشاط است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق فروتنی است

برای شهریور:                     که به جهان بیاموزد               عشق نیاز است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق کمال است

برای مهر:                          که به جهان بیاموزد               عشق زیبایی است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق هماهنگی است

برای آبان:                          که به جهان بیاموزد               عشق هیجان است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق تسلیم است

برای آذر:                           که به جهان بیاموزد               عشق صمیمیت است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق وفاداری است

برای دی:                           که به جهان بیاموزد               عشق عقلانی است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق از خود گذشتگی است

برای بهمن:                        که به جهان بیاموزد               عشق اغماض است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق یگانگی است

برای اسفند:                        که به جهان بیاموزد               عشق رحم وشفقت است

                                      و از جهان بیاموزد که            عشق همه چیز است

پس از ان غروب رفتن 

        من رسیدم رو به اخر تو بیا شروع من باش

       شب از قصه جدا کن چکه کن رو باور من

           خط بکش رو جای پای گریه های اخر من

       قد بکش رو باور من زیر سیه بون دستام

     خواب سبز رازقی باش عاشق همیشگی باش

        خسته ام از تلخی شب تو طلوع زندگی باش

پس از ان غروب رفتن اولین طلوع من باش  

       من رسیدم رو به اخر تو بیا شروع من باش

       شب از قصه جدا کن چکه کن رو باور من

       خط بکش رو جای پای گریه های اخر من

بی تو  و ابی عشقت ، تشنه ام ، کویر لوتم

 نمیخوام اشفته باشم، ارزوی خفته باشم

          تو نزار اخر قصه حرفم نگفته باشم

      من رسیدم رو به اخر تو بیا شروع من باش

    شب از قصه جدا کن چکه کن رو باور من

       خط بکش رو جای پای گریه های اخر من

عشق در ستاره ها:

حمل (فروردين ) و عشق 21 مارس -19 اوريل:

آيا تا کنون با يک متولد فروردين روبرو شده ايد؟... اوه، اوه،... بايد خيلي باهوش و زيرک باشيد! متوليدن اين ماه ذاتا رهبر هستند و مطمئنا ميخواهند در همه روابط ابتکار عمل با انها باشد بنابراين هيچ وقت سعي نکنيد در اين مورد سمج باشيد و گرنه او بي درنگ شما را ترک خواهد کرد. اما اين بدان معنا نيست که شما بايد بزدل و ترسو باشيد. متولدين فروردين افرادي شجاع، جسور، ارام و رازدار هستند  و انها عشقي را ميخواند که با انها سازگار و همراه باشد. با خونسردي زياد عمل کنيد و علاقه خود را بروز ندهيد. مطمئن باشيد عاشق فرورديني شما بر خلاف تصورتان به زودي به دام خواهد افتاد. به نظر شما رفتارتان کمي خطرناک است؟ قوي باشيد و اعتماد به نفس داشته باشيد و فقط او را دوست داشته باشيد و ثابت قدم باشيد. زيرا هرچه بيشتر بي اعتنايي و سردي کنيد، علاقه او به شما بيشتر ميشود. متولد فروردين يک علامت طالع بيني و وسوسه انگيز است. صاحبين علامت طالع بيني حمل وقتي که به چيزي تمايل پيدا ميکنند به طور جدي جذب ان ميشوند. راستي يه چيزي بگويم: او دوست دارد اخرين حرف را در مورد هر موضوعي بگويد. بنابراين بهتر است ياد بگيريد که با زيبايي تسليم او شويد و اجازه دهيد حرف اخر را بگويد.

سلام به همه دوستان گل غروب غم یادت نره:

http://www.cloob.com/clubname/ghorubgham

از آمدنم نبود گردون را سود

وز رفتن من جاه و جلالش نفزود

وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود

کاین امدن و رفتنم از بهر چه بود!

آنان که محیط فضل و آداب شدند

در جمع کمال شمع اصحاب شدند

ره زین شب تاریک نبردند بیرون

گفتند فسانه ای و در خواب شدند

ای کاش که جای ارمیدن بودی

یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش از پی صد هزار سال از دل خاک

چون سبزه امید بر دمیدن بودی

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

چرخ هزار بار از تو بیچاره تر است

حاضر جوابی فرهاد:

درآوردنش از در چون یکی کوه

                        دل و جانی به زیر کوه اندوه

مَـلِـک فـرمود تـا بـنواخــتـنـدش

                        به هر گامی نثاری ساختندش

به هر نکته که خسرو ساز می داد

                        جوابی هم به نکته باز می داد

نخستین بار گفتش کز کجایی؟

                                       بـگفــت از دارِ مُلـک آشـنـایــی

بگفت آنجا ز صنعت در چه کوشند؟

                                       بگفت انده خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشی در ادب نیست

                               بگفت از عشق بازان این عجب نیست

بگفت از دل شدی عاشق بدین سان؟

                               بگفت از دل تو می گویی من از جان

بگفتا عشق شیرین بر تو چون است؟

                               بگفت از جان شیرین آن فزون است

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک؟

                               بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

بگفتا گر خرامی در سر ایش

                               بگفتا اندازم این سر زیر پایش

بگفتا رو صبوری کن در این درد

                               بگفت از جان صبوری چون توان کرد؟

بگفت او آن من شد زو مکن یاد

                               بگفت این کی کند بیچاره فرهاد

چو عاجز گشت خسرو در جوابش

                                       نیامد بیش پرسیدن صوابش

به یاران گفت کز خاکی و آبی

                                       ندیدم کس بدین حاضر جوابی

آن قصه شنیدید که در باغ یکی روز

از جور تبر زار بنالید سپیدار

کز من نه دگر بیخ و بنی ماند و نه شاخی

از تیشه هیزم شکن و اره نجار

این با که توان گفت که در عین بلندی

دست قدرم کرد به ناگاه نگونسار

گفتش تبر اهسته، که جرم تو همین بس

کاین موسم حاصل بود و نیست تو را بار

تا شام نیفتاد صدای تبر از گوش

شد توده در آن باغ سحر هیمه بسیار

دهقان چو تنور خود از ان هیمه بر افروخت

بگریست سپیدار و چنین گفت دگر بار:

آوخ که شدم هیزم و آتشگر گیتی

اندام مرا سوخت چنین ز آتش ادبار

از سوختن خویش همی زارم و گریم

آن را که بسوزند چو من گریه کند زار
خندید بر او شعله که از دست که نالی

ناچیزی تو کرد بدینگونه تو را خوار

آن شاخ که سر برکشد و میوه نیارد

فرجام به جز سوختنش نیست سزاوار

امروز سرافرازی دی را هنری نیست

می باید از امسال سخن  راند نه از پار

راستی اینم ادرس هفته نامه غروب غم:

www.ghorubgham.blogfa.com

خوشحال میشیم تو بهتر شدنش کمکمون کنی

منتظریم امتیازم یادت نره

 

 

 

"عشق"

نام من عشق است

میشناسیدم؟

زخمی ام زخمی سراپا

میشناسیدم؟

با شما طی کرده ام راه درازی را

خسته ام

میشناسیدم؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم

من همان خورشید تابانم،

میشناسیدم؟

این چنین بیگانه از من رو مگردانید،

در کف فرهاد تیشه من نهادم، من

من شکستم بیستون را ، من

من همان مهربان سالهای دورم

رفته ام از یادتان یا،

میشناسیدم؟         میشناسیدم؟

دلــــــــم گرفته ازین هـــــای هــــــای تکراری

ازین غــــــــــــروب و ازین انــــــــــزوای تکراری

چـــــــه بی بهانه درین لحظـــــه ی پر از تردید

سپـــــــــرده ام دل خـــــــود را به وای تکراری

تمــام خاطـــــــــره ها یک به یک پریشان شد

میان هـــــــــاله ای از این هـــــــــوای تکراری

در انجمـــــــــــاد زمین پشت هق هقــم لرزید

بلــــــــــور بغض دل این بی صـــــــدای تکراری

شبیه شیشه ترک خــورد و در خودش پوسید

دلم به رســم غـــــــــزلگــــــــریه های تکراری

غـــــــــرور و درد و تبــاهی ? فقط همین مانده

و طرح ســــــــــاده ای از یک خــدای تکراری

زندگی گل زردی است به نام ( غم ) فریاد بلندی است به نام ( آه ) مروارید قلتانی است به نام ( اشک) و آیینه ای شکستنی است به نام (دل)

سلام من به محرم   محرم گل زهرا                      

به لطمه های ملائك  به ماتم گل زهرا               

سلام من به محرم  به تشنگی عجیبش                   

به بوی سیب زمین و غم حسین غریبش           

سلام من به محرم  به غصه و غم مهدی

به چشم كاسه خون و به شال ماتم مهدی

سلام من به محرم  به كربلا و جلالش

به لحظه های پر از حزن و غرق درد و ملالش

سلام من به محرم  به حال خسته زینب

به بینهایت داغ دل شكسته زینب

سلام من به محرم  به دست و مشك ابوالفضل

به ناامیدی سقا به سوز و اشك ابوالفضل

سلام من به محرم  به قد و قامت اكبر

به خشك اذان گوی زیر نیزه و خنجر

سلام من به محرم  به دست و بازوی قاسم

به شوق شهد شهادت  حنای گیسوی قاسم

سلام من به محرم  به گهواره اصغر

به اشك خجلت شاه و گلوی پاره اصغر

سلام من به محرم  به احترام سكینه

به آن ملیكه كه رویش ندیده چشم مدینه

سلام من به محرم  به عاشقی زهیرش

به بازگشتن حر  خروج ختم به خیرش

سلام من به محرم  به مسلم و به حبیبش

به رو سپیدی عون و بوی عطر عجیبش

سلام من به محرم  به زنگ محمل زینب

به پاره پاره تن بی  سر مقابل زینب

سلام من به محرم  به انتظار رقیه

به پای آبله بسته به چشم تار رقیه

سلام من به محرم  به شور و حال عیانش

سلام من به حسین و به اشك سینه زنانش

سلام من به محرم  به حزن نغمه هایش

به پرچم و به سیاهی  به خیمه های عزایش

نمیدانم چرا باید چنین ساز مخالف سر کنم یکسر
نمیدانم چرا گردونه را وارونه میبینم
در این بهر خروشان ... دگر راه نجاتی نیست
نمیدانم چرا این چشمه را خشکیده میبینم
همه دنیای من شد شک و تردید و فقط یک چیز...
و آن اینکه دلی را عاشق و شیدای دلداری نمیبینم
چرا باید چنین باشد؟ چرا؟؟؟؟؟؟؟
زمانی بود ؛کاتب مشق عشق میکرد و دیگر هیچ
زمانی بود ؛درویشی و مهر و دوستی هر جا هویدا بود
چرا باید به جای مهر /کینه را مهمان دلها کرد
چرا باید به جای دوست / دشمن را هم اوا بود
چرا رسم زمان باید چنین گردد
همه دلها شده سنگی / همه در فکر آزارند
بدا بر حال ما / قربانیاتی بی سر انجامیم
عجب ره توشه ای داریم !!!!
چرا ما بی سرانجامیم؟ چرا تنهای تنهاییم.؟
و ختم کلام اینکه....
بی وقفه بر پیکره روزگار می کوبد
پتک عصیانگر گناه
با ثانیه هایی از جنس خطا
و عمری که به تاراج می رود
پس تمام خواسته هایت را در سینه حبس کن
و هرگز امید زندگی را
به زنگار خاکستری گناه / کینه /نفرت مفروش
خود را به تقدیر بسپار و اگر توانی داشتی مبارزه کن
تا آبدیده شود دلت برای مرگ آینده

آبروی آب

ما را به حال خود بگذارید و بگذرید

از خیل رفتگان بشمارید و بگذرید

اکنون که پا به روی دل ما گذاشتید

پس دست بر دلم مگذارید و بگذرید

تا داغ ما کویر دلان تازه ترشود

چون ابری از سراب ببارید و بگذرید

پنهان در آستین شما برق خنجر است

دستی از آستین به در آید و بگذرید

ما دل به دست هر چه که بادا سپرده ایم

ما را به دست دل بسپارید و بگذرید

با آبروی آب، چه باک از غبار باد!

دوست گلم غروب غم یادت نره

http://www.cloob.com/clubname/ghorubgham

به هفته نامه غروب غم هم سر بزن منتظریم