"نشانی از تو میبینم"

نمی دانی که من در هر ستاره،

که مه را تا سحر یار و ندیم است

و یا در چهره سرخ شقایق،

که خود بازیچه دست نسیم است

                     نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

نمی دانی که من در قطره اشک

که روزی مظهر خشم تو بوده ست

و یا در شط خونین افق ها،

که روزی منظر چشم تو بوده ست

نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

در اندوه غریبان، در آه بی نصیبان

در آن شبنم در آن گل، در عشق پاک بلبل

در ایام بهاران در آب چشمه ساران

در آن سرگشتگی ها، در این گم گشتگی ها

                     نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

من اینک در رواق کهکشانها

در آوای حزین کاروان ها

در آن رنگین کمان پیر و خسته

در آن جامی که خالی مانده از می

در آوایی که برمی خیزد از نی

نشانی از تو میبینم، سراغی از تو میگیرم.

"شگفتا از عزیزان"

چنان دل کندم از دنیا

              که شکلم شکل تنهاییست

                     ببین مرگ مرا در خود

                            که مرگ من تماشایی است

مرا در اوج می خواهی

تماشا کن تماشا کن

دروغین بودم از دیروز

مرا امروز حاشا کن

       در این دنیا که حتی ابر هم

              نمی گرید به حال من

                     همه از من گریزانند

                           تو هم بگریز از این تنها

فقط اسمی به جا مانده

از آن چه بودم و هستم

دلم چون دفترم خالیست

قلم خشکیده در دستم

       گره افتاده در کارم

              به خود کرده گرفتارم

                     به جز در خود فرو رفتن

                           چه راهی پیش رو دارم

رفیقان یک به یک رفتند

مرا با خود رها کردند

همه خود درد من بودند

گمان کردم که همدردند

       شگفتا از عزیزانی

              که هم آواز من بودند

                     به سوی اوج ویرانی

                           پل پرواز من بودند...

"عروسک"

می شد از بودن تو حالا این ترانه ساخت

کهنه ها رو تازه کرد از تو یک بهانه ساخت

با تو می شد که صدام همه جا رو پر کنه

تا قیامت اسم ما قصه ها رو پر کنه

اما خیلی دیر دونستم

تو فقط عروسکی

کور و کر ، بازیچه باد ، مثل یک بادبادکی

دل سپردن به عروسک

منو گم کرد تو خودم

تو رو خیلی دیر شناختم

وقتی که تموم شدم

اگه دست رفیق دستام

نه شریک غم بودی

واسه حس کردن دردام

خیلی خیلی کم بودی

توی شهر بی کسی هام

تو رو از دور می دیدم

با رسیدن به تو افسوس به تباهی رسیدم

شهر بی عابر و خالی

شهر تنهایی من بود

لحظه شناختن تو

لحظه تموم شدن بود

مگه می شه از عروسک شعر عاشقونه ساخت

عاشق چیزی که نیست شد

روی دریا خونه ساخت

"سوته دلان"

دل سوخته تر از همه سوختگانم

از جمع پراکنده رندان جهانم

                                در دهنه بازیگری کهنه دنیا

                          عشق است قمار و من بازیگر آنم

با آنکه همه باخته در بازی عشقم

بازنده ترین هست در این جمع نشانم

                          ای عشق از تو زهر است به کامم

                   دل سوخت، تن سوخت، من ماندم و نامم

عمریست که می بازم و یک برد ندارم

اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم

                ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت

                       بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت

من زنده این جرمم وبگذشته مجازات

مرگست مرا گر بزنم حرف ندامت

                                باید که ببازم، با درد بسازم

                           در مذهب رندان این است نمازم

من دربدر عشقم ورسوای جهانم

چون سیه به دنبال سَرِ عشق روانم

                         دل سوخته تر از همه سوختگانم

                             از جمع پراکنده رندان جهانم

                  که در دیده عمری تو را دیده ام

   طبیبا مکن منعم از جام مِی  

                      که درد درون را دوا دیده ام

   حریم خدا شو چه شبها دلم         

                    که خود را ز عالم جدا دیده ام

از آن رو نریزد سِرشکم به چشم

                    که در قطره هایش خدا دیده ام