غریبه آشنا

زندگی همچون بادکنکیست در دستان کودکی،که همیشه ترس از ترکیدن آن لذت داشتنش را از بین می برد.

صفحه اصلي | آرشيو مطالب | تماس با من |

Template

اي كاش بي هيچ كلامي، با هم همراه مي شديم.

و دست به دست پرستو هاي مهاجر تا فراسوي ناكجا آبادِ

زندگي پرواز مي كرديم.

اي كاش با طنين آواي ملكوتي اذان ذره اي دلهايمان

مي لرزيد. دستهايمان را بلند مي كرديم.

و در پيشگاه معشوق هميشه جاودان

طلب عمر و نياز ميكرديم.

اي كاش به جاي انكه در برابر گريه هاي كودكي مظلوم، انگشت

تعجب و حيرت به دهان بگيريم،

ذره اي عشق،

قطره اي مهرباني،

و كمي محبت و عاطفه،

در دستهايمان مي گداشتيم و تقديمش مي كرديم.

اي كاش همان تكه ناني را كه داشتيم با ه قسمت مي كرديم.

سهمي از آن تو و سهمي براي من.

اي كاش يكديگر را دوست داشتيم.

و به جاي سالهاي دور از هم،

در برابر لحظه اي جدايي تاب نمي آورديم.

اي كاش زماني كه باران ميباريد،

قطره هاي باران، دلهاي مسدود شده و غبار گرفته مان را جلا ميداد.

و به وسعت آسمان آبي آنرا

پاك و روشن ميكرد.

\|	نوشته شده توسط پرستو